Kluczowa idea 1. Dążenie nie uczyni Cię szczęśliwym

Dlaczego ludzie często czują się nieszczęśliwi i przygnębieni, mimo że mają większy wybór i osiągają większy sukces materialny? Mark Manson pisze, że paradoks polega na tym, że im bardziej dążysz do pozytywów, tym bardziej odczuwasz negatywność i na odwrót. Ci, którzy nieustannie dążą do bogactwa, wartości i szczęścia, często odczuwają brak tych elementów, niezależnie od tego, ile osiągnęli. Natomiast, im bardziej akceptujemy negatywne zdarzenia, tym lepiej się czujemy. Przyjęcie porażek pomaga nam w zdobywaniu mądrości, zaakceptowanie swoich wad sprawia, że jesteśmy bardziej autentyczni, a pokonanie lęków zwiększa naszą pewność siebie.

 

Ponadto, jak zauważa Manson, jesteśmy nieustannie bombardowani wiadomościami o tym, jak ważne jest tłumienie negatywnych emocji i dobre samopoczucie. Ten przytłaczający nacisk na pozytywność często powoduje, że czujemy się winni za doświadczanie negatywnych emocji. Manson nazywa to „pętlą sprzężenia zwrotnego z piekła rodem”.

 

Wyobraź sobie, że jesteś zły z powodu popełnionego błędu. Denerwujesz się na siebie za rozpamiętywanie swojego błędu (ponieważ powinieneś być optymistą), a teraz jesteś zły, że jesteś zły. Problem pogarsza obfitość niesamowitych historii i zdjęć w telewizji, Internecie i mediach społecznościowych ludzi, którzy odbili się od niepowodzeń i żyją doskonałym życiem. To sprawia, że czujesz się jeszcze gorzej z powodu złego samopoczucia, a błędne koło trwa. Według Mansona, najlepszym sposobem na przerwanie tego cyklu jest zaprzestanie dbania o wszystko lub dążenia do perfekcji. Zrozum, że niedoskonałości i negatywne uczucia są całkowicie normalne i nie przejmuj się nimi.

 

Komentarz Lumeo  W książce Radykalna akceptacja Tara Brach podkreśla, że cierpienie emocjonalne często nie wynika bezpośrednio z trudnych doświadczeń, ale z naszego oporu wobec nich – z przekonania, że coś z nami jest nie tak, skoro je przeżywamy. Brach proponuje praktykę świadomej obecności i bezwarunkowego przyjęcia siebie tu i teraz, z pełnym bagażem emocji, wad i niedoskonałości. Jej koncepcja opiera się na założeniu, że dopiero kiedy przestajemy walczyć z własnymi uczuciami i traktować je jako „problemy do rozwiązania”, zyskujemy prawdziwą przestrzeń do spokoju i autentyczności.   Zamiast pytać: „Dlaczego znowu tak się czuję?”, uczysz się mówić: „OK, to też część mnie – i to jest w porządku”. Taka postawa nie oznacza rezygnacji z rozwoju, ale prowadzi do bardziej autentycznej zmiany – takiej, która nie opiera się na walce z samym sobą, tylko na zrozumieniu i akceptacji.

 

Tylko dlatego, że nie dbasz o wszystko, nie oznacza, że powinieneś być apatyczny. Manson sugeruje trzy rzeczy, które należy wziąć pod uwagę, przyjmując ten sposób myślenia: