Kluczowa idea 1. Dlaczego brakuje nam czasu i jak go odzyskać

Zanim poznasz konkretne taktyki, warto zrozumieć, dlaczego w ogóle czujemy się tak zabiegani. Knapp i Zeratsky zwracają uwagę, że nasze wieczne zajęcie nie bierze się z lenistwa ani ze złej organizacji. Odpowiadają za nie dwie potężne siły, które działają w tle każdego dnia i po cichu decydują o tym, na co idzie nasz czas. Dopóki ich nie rozpoznasz, będziesz z nimi przegrywać, nawet nie wiedząc, z czym właściwie walczysz.

Pierwszą z nich autorzy nazywają pędem zajętości (Busy Bandwagon). To gorączkowa kultura ciągłego bycia zajętym, w której z góry zakłada się, że na wszystko trzeba reagować natychmiast, od e-maila po nowy projekt. Kalendarz zapełnia się niemal sam, a Ty wciąż próbujesz upchać w nim jeszcze więcej, w obawie, że inaczej zostaniesz w tyle. Kłopot w tym, że pęd zajętości nagradza samą aktywność, a nie to, czy robisz rzeczy naprawdę ważne.

Druga siła uderza dokładnie wtedy, gdy w końcu złapiesz chwilę oddechu. Niemal odruchowo sięgasz wówczas po telefon i dajesz się wciągnąć w to, co Knapp i Zeratsky nazywają bezdennymi aplikacjami (Infinity Pools). To wszystkie aplikacje i platformy, w których treść nigdy się nie kończy – media społecznościowe, serwisy informacyjne, filmy czy gry. Zaprojektowano je tak, byś przewijał je w nieskończoność, a czas, który miał być odpoczynkiem, po prostu znika.

Uwięzieni między pędem zajętości a bezdennymi aplikacjami, z definicji nie mamy czasu dla siebie. Autorzy podkreślają jednak, że to nie Twoja wina. Obie siły to po prostu ustawienia domyślne współczesnego życia, narzucone nam z zewnątrz. Właśnie dlatego rozwiązaniem nie jest większa silna wola ani kolejna aplikacja do produktywności. Rozwiązaniem jest zresetowanie ustawień domyślnych, czyli świadome zaprojektowanie dnia tak, by to Twoje priorytety, a nie cudze, decydowały o tym, na co idzie Twoja energia.

Komentarz Lumeo
To, że po bezdenne aplikacje sięgamy machinalnie, ma źródło w mechanizmie opisanym przez psychologa B.F. Skinnera. Badając, jak nagrody kształtują zachowanie, odkrył on, że najsilniej przywiązuje nas nie nagroda przewidywalna, lecz taka, która pojawia się losowo, raz po trzech próbach, raz po dziesięciu, a nigdy nie wiadomo kiedy. Ten schemat, nazwany nagradzaniem o zmiennym współczynniku, okazał się najbardziej odporny na wygaszanie, czyli na zanik zachowania po ustaniu nagrody. Zwierzę naciska dźwignię bez końca, bo każde kolejne naciśnięcie może być właśnie tym nagrodzonym.

Czytaj dalej za darmo

To dopiero początek tej idei. Zarejestruj się i odblokuj słuchanie na 7 dni za darmo.

Pełna analiza tej książki i 230+ innych
Wersje audio MP3 do każdej idei
Infografiki, notatki, PDF do pobrania
7 dni za darmo, bez karty, bez zobowiązań

Testuj 7 dni za darmo Zaloguj się