Kluczowa idea 1. Dlaczego przyszłość przyspiesza

Przez większość historii postęp technologiczny miał charakter liniowy. Kolejny model samochodu był nieco lepszy od poprzedniego, telefon drugiej generacji trochę sprawniejszy od pierwszej. Diamandis i Kotler zwracają jednak uwagę, że w coraz większej liczbie dziedzin postęp przestał być liniowy, a stał się wykładniczy, czyli taki, którego tempo samo rośnie z każdym rokiem.

 

Autorzy definiują technologię wykładniczą jako taką, której moc regularnie się podwaja, a jednocześnie staje się coraz tańsza. Skutki bywają trudne do uwierzenia. Pierwsze urządzenie GPS z 1981 roku ważyło ponad dwadzieścia kilogramów i kosztowało niemal 120 tysięcy dolarów. Trzy dekady później ten sam moduł zmieścił się na opuszku palca i kosztował pięć dolarów.

 

Skąd bierze się to przyspieszenie? Diamandis i Kotler wyjaśniają, że każdy postęp daje nam lepsze narzędzia, którymi dokonujemy kolejnych odkryć jeszcze szybciej. Powstaje samonapędzająca się pętla: nowe komputery projektują jeszcze szybsze komputery, a te – jeszcze szybsze. Informatyk Ray Kurzweil nazwał tę prawidłowość „Prawem Przyspieszających Zwrotów” i szacuje, że w ciągu najbliższych stu lat dokona się tyle postępu, ile w ostatnich dwudziestu tysiącach lat.

 

Autorzy wskazują około dziesięciu technologii, które znajdują się dziś na takich wykładniczych krzywych: sztuczną inteligencję, robotykę, czujniki, sieci 5G, druk 3D, rzeczywistość wirtualną, blockchain i biotechnologię. Większość z nich zobaczysz w działaniu w kolejnych rozdziałach, ale dwie warto wskazać już teraz. Komputery kwantowe dostarczają w chmurze moc obliczeniową przewyższającą najpotężniejsze superkomputery świata. Materiałoznawstwo, wsparte sztuczną inteligencją, pozwala z kolei projektować coraz lepsze materiały, na przykład panele słoneczne o coraz wyższej sprawności i coraz niższej cenie.

 

Komentarz Lumeo  W 1965 roku Gordon Moore, późniejszy współzałożyciel Intela, przeanalizował pierwsze układy scalone i zauważył, że liczba tranzystorów mieszczących się w jednym chipie podwaja się mniej więcej co rok, a koszt pojedynczego elementu równolegle spada. Wyciągnął z tego wniosek, że jeśli tempo się utrzyma, moc obliczeniowa będzie z dekady na dekadę rosła wielokrotnie, a jej cena leciała w dół. Tak zwane prawo Moore'a sprawdzało się przez ponad pół wieku, choć samo podwajanie rozciągnęło się z czasem do mniej więcej dwóch lat. Najciekawsze jest to, że stało się ono samospełniającą się przepowiednią. Cała branża zaczęła planować własne inwestycje pod ten rytm, żeby nie dać się wyprzedzić konkurencji. Wykładnicze tempo, które łatwo wziąć za bezosobowe prawo natury, było więc po części zbiorową decyzją tysięcy inżynierów, żeby dotrzymać sobie nawzajem kroku.

 

 

Sześć D wykładniczości