Kluczowa idea 1. Levchin i Thiel zaczynali od porażek

W 1986 roku, gdy wybuchł reaktor w Czarnobylu, dziesięcioletni Max Levchin spał około stu pięćdziesięciu kilometrów od elektrowni. Rodzice wywieźli go pociągiem jak najdalej od skażenia. Od tej sceny Soni zaczyna opowieść o pierwszym z twórców PayPala. Levchinowie byli rodziną żydowską w państwie, które zamykało przed Żydami wiele dróg. W 1991 roku, w czasie narastających napięć politycznych, wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych i zamieszkali w Chicago.

 

Na Uniwersytecie Illinois w Urbana-Champaign Levchin zakładał jedną firmę po drugiej. Pierwsza, serwis ogłoszeniowy SponsorNet, upadła, a druga, NetMomentum, szybko wpadła w kłopoty. Dopiero trzecia, NetMeridian, miała udane produkty, w tym program ListBot, choć jej działalność Levchin finansował kartami kredytowymi, płacąc nimi między innymi za miejsce na serwerach. W 1998 roku, po studiach, sprzedał produkty NetMeridiana i przeniósł się do Doliny Krzemowej. Soni zauważa, że nieudane przedsięwzięcia nie były dla Levchina straconym czasem, bo to na nich zbudował późniejsze sukcesy.

 

Komentarz Lumeo  Przekonanie, że nieudane firmy są dla przedsiębiorcy szkołą, Paul Gompers, Josh Lerner i ich współpracownicy sprawdzili na danych. Zbadali tysiące amerykańskich startupów finansowanych przez fundusze venture capital, czyli inwestujące w młode firmy, a za sukces uznali wejście firmy na giełdę albo złożenie wniosku o debiut. Założyciel, którego poprzednia firma odniosła taki sukces, miał około 30 procent szans na powtórkę. Założyciel po porażce miał 22 procent, czyli prawie tyle samo co nowicjusz zakładający pierwszą firmę, z 21 procentami. Autorzy wnioskują, że samo doświadczenie niewiele zmienia. Przewagę dawały przede wszystkim umiejętności, które seryjni zwycięzcy pokazywali raz za razem, zwłaszcza wybór właściwej branży i właściwego momentu na start. W tej próbie przedsiębiorca po porażce, któremu fundusz dał kolejną szansę, zaczynał więc z niemal tego samego miejsca co nowicjusz.

 

 

Peter Thiel i łamigłówki

 

Drugi założyciel przyszedł z zupełnie innego świata. Peter Thiel był prymusem. Na Stanfordzie skończył studia licencjackie i prawnicze, a karierę zaczynał jako asystent sędziego w sądzie apelacyjnym. Przełomem okazała się porażka. Jego kandydaturę na asystenta w Sądzie Najwyższym odrzucono. Jak opisuje Soni, Thiel przeżył wtedy kryzys ćwierćwiecza i zmienił kurs. Został traderem instrumentów pochodnych, a potem założył własny fundusz hedgingowy, Thiel Capital.