Kluczowa idea 1. Poczucie własnej wartości jest praktyką, a nie nagrodą

Brown weszła kiedyś do sali pełnej rodziców w szkole podstawowej i od progu poczuła, że coś jest nie tak. Dyrektorka zapowiedziała ją głośno i agresywnie, ostrzegając rodziców, że to, co usłyszą, może im się nie spodobać, ale powinni tego wysłuchać dla dobra dzieci. Mężczyzna w pierwszym rzędzie siedział z rękami założonymi na piersiach i co trzy albo cztery minuty zmieniał pozycję, wywracając oczami i głośno sapiąc.

 

Zbita z tropu, postanowiła mu zaimponować, więc zaczęła mówić głośniej i przytaczać statystyki, które musiały przerazić każdego rodzica na sali. Nie dało to zupełnie nic. Nikt nie skinął głową, a jej udało się tylko jeszcze mocniej wytrącić z równowagi grupę dwustu pięćdziesięciu i tak już wściekłych rodziców. Ze sceny pobiegła prosto do samochodu i wyjeżdżała z parkingu z palącymi policzkami.

 

Autorka otwiera tą historią całą książkę, bo widać w niej moment, w którym wymieniła własną autentyczność na aprobatę obcych ludzi. Przestała wierzyć, że jest coś warta, i zaczęła szukać potwierdzenia na zewnątrz. Jakiś tydzień później dowiedziała się, o co chodziło. Rodzice od dawna wtrącali się do lekcji, a szkoła nakazała im przyjść na spotkanie, na którym doktor Brown miała ich z tego wyleczyć. Nikt jej o tym nie powiedział, więc nie wspomniała o tym problemie ani słowem.

 

Komentarz Lumeo  To, co stało się na tamtej sali, ma nazwę po drugiej stronie, od strony słuchaczy. Psycholog Jack Brehm opisał w latach sześćdziesiątych opór, który budzi się w człowieku, gdy poczuje, że ktoś zabiera mu swobodę wyboru, w tym swobodę posiadania własnego zdania. Reakcją nie jest wtedy zmiana poglądu, tylko potrzeba udowodnienia sobie, że decyzja nadal należy do nas. Rodzice zostali wezwani na spotkanie, na którym mieli zostać z czegoś wyleczeni, więc głośniejszy głos i straszniejsze liczby nie miały szans zadziałać. Dokładały nacisku do nacisku.   Ten sam mechanizm wychodzi w badaniach nad ostrzeganiem. Loren Bensley i Ruiling Wu porównali dwie wersje komunikatu o piciu alkoholu, łagodną i mocno straszącą. Studenci, którzy usłyszeli wersję ostrzejszą, deklarowali potem większą, a nie mniejszą chęć picia, a w drugim eksperymencie, prowadzonym pod pozorem testu smaku, wypijali więcej piwa niż grupa z przekazem łagodnym. Najsilniej dotyczyło to mężczyzn pijących najwięcej, czyli dokładnie tych, do których komunikat był adresowany. Kiedy rozmówca zakłada ręce, mocniejszy argument pracuje przeciwko temu, kto go podaje.