Kluczowa idea 1. Najpierw zapłać sobie, a czas zrobi resztę

Pierwsza część książki, zatytułowana „Bogactwo. Zbiór zasad”, zaczyna się od reguł gry, a pierwsza z nich dotyczy czasu. Robbins pokazuje ją na przykładzie dwóch osób. Pierwsza odkłada 300 dolarów miesięcznie od 19. do 27. roku życia, a potem przestaje. Druga zaczyna dopiero w wieku 27 lat, ale odkłada tyle samo co miesiąc aż do 65. roku życia. Obie inwestycje przynoszą 10% rocznie, a zysk co roku dopisuje się do kapitału. W wieku 65 lat pierwsza osoba ma około 1,86 miliona dolarów, a druga około 1,59 miliona. Pierwsza wpłaciła przy tym 28 800 dolarów, druga około 137 tysięcy.

 

Ten mechanizm to procent składany. Zyski zaczynają zarabiać kolejne zyski, dlatego pieniądze odłożone wcześnie mają więcej lat na to, żeby rosnąć. Robbins wyjaśnia, że samo wcześniejsze rozpoczęcie pozwala zbudować większy kapitał przy ułamku wkładu, a wygodna emerytura jest możliwa nawet przy niewielkich dochodach. Autor przekonuje też, że sama pensja nie zapewni Ci wolności finansowej. Buduje ją dopiero regularne odkładanie części dochodu i inwestowanie go na wiele lat, tak by zyski mogły się kumulować.

 

Komentarz Lumeo  Jak daleko może zaprowadzić sam czas, pokazuje historia Ronalda Reada z Brattleboro w stanie Vermont. Przez lata pracował na stacji benzynowej, a potem na pół etatu jako woźny w domu towarowym J.C. Penney. Żył bardzo skromnie, a oszczędności przez dziesięciolecia lokował w akcjach dużych, stabilnych spółek. Gdy zmarł w 2014 roku w wieku 92 lat, okazało się, że zgromadził około 8 milionów dolarów, z czego 4,8 miliona zapisał miejscowemu szpitalowi, a 1,2 miliona bibliotece. Read nie miał wysokiej pensji ani dostępu do wyjątkowych inwestycji. Miał za to nawyk regularnego odkładania, cierpliwość, by latami nie sprzedawać raz kupionych akcji, i kilkadziesiąt lat, przez które zyski mogły zarabiać kolejne zyski. Przy skromnych dochodach to właśnie liczba lat, a nie wysokość wypłaty, robi największą różnicę, i dlatego tak dużo daje wczesny start.

 

 

Najpierw zapłać sobie

 

Kluczem jest według Robbinsa zasada, by najpierw zapłacić sobie. Odkładaj na przykład 10% miesięcznego dochodu na swój fundusz wolności finansowej, zanim zapłacisz za cokolwiek innego. Jeśli ledwo wiążesz koniec z końcem, możesz zacząć od 3% i stopniowo zwiększać tę część do 10%, a nawet 15%. W praktyce oznacza to, że oszczędzanie przestaje być tym, co zostaje na koniec miesiąca, a staje się pierwszym wydatkiem po wypłacie.