6 czerwca 1987 roku oficer kubańskiego wywiadu Florentino Aspillaga ukrył swoją dziewczynę w bagażniku samochodu i przejechał z Bratysławy do Wiednia. Tam wszedł prosto do ambasady Stanów Zjednoczonych i oświadczył, że chce przejść na stronę Amerykanów. Gladwell zalicza tę ucieczkę do najważniejszych w całej zimnej wojnie, bo to, co Aspillaga przywiózł w głowie, ośmieszyło agencję uchodzącą za najlepszy wywiad świata.
Aspillaga ujawnił, że agenci, na których CIA opierała się na Kubie, w rzeczywistości pracowali dla Hawany. Podawał dziesiątki nazwisk, praktycznie całą amerykańską siatkę na wyspie. Przez lata ci podwójni agenci przekazywali Amerykanom informacje przygotowane przez kubański wywiad. Fidel Castro nie zamierzał tego ukrywać. Obwoził zdemaskowanych agentów po kraju, a telewizja wyemitowała jedenastoczęściowy film złożony z nagrań, na których kubańscy szpiedzy uwiecznili operacje CIA na wyspie.
Najbardziej niepokojące jest jednak co innego. CIA miała obszerne akta, własny wydział kontrwywiadu, a nawet badania na wykrywaczu kłamstw. Ludzie, którzy zawodowo zajmują się rozpoznawaniem oszustwa, przez lata nie zauważyli, że są okłamywani. Stąd pierwsza z dwóch zagadek, od których autor zaczyna książkę: skoro nie poradzili sobie najlepsi zawodowcy, jak przeciętny człowiek ma rozpoznać, że obcy kłamie mu prosto w twarz? To samo pytanie stoi przed Tobą, gdy nowy wspólnik, sprzedawca albo kandydat do pracy zapewnia Cię o swoich uczciwych zamiarach.
Gladwell odpowie na nie dopiero wtedy, gdy wyjaśni, jak działa zaufanie. Najpierw jednak stawia drugą zagadkę, jeszcze bardziej zaskakującą: co, jeśli spotkanie z obcym twarzą w twarz, zamiast pomagać, szkodzi?
|
Komentarz Lumeo |
Czytaj dalej za darmo
To dopiero początek tej idei. Wypróbuj Lumeo Premium – 7 dni bez opłat.
- Pełna analiza tej książki i 380+ innych
- Wersje audio MP3 do każdej idei
- Infografiki, notatki, PDF do pobrania
- 7 dni bez opłat, anulujesz w każdej chwili