Kluczowa idea 1. Daj sobie pozwolenie na bogactwo

Sincero sięgnęła kiedyś po poradnik Wallace’a Wattlesa o bogaceniu się i zareagowała oburzeniem. Wattles przekonywał, że pełne życie wymaga bogactwa, a ona przez lata uważała bogactwo za coś przecenianego, a nawet odpychającego. Takie przekonania sporo ją kosztowały. Większość młodości spędziła na nisko płatnych zajęciach: pracowała w cateringu, opiekowała się dziećmi i robiła na drutach.

Autorka uważa, że właśnie tu leży główna przeszkoda. Nie brakuje nam czasu, dobrych pomysłów ani inteligencji. Brakuje nam pozwolenia, bo nie dajemy sobie prawa do tego, by być bogatymi i iść za pieniędzmi.

Bogactwo Sincero rozumie po swojemu. Bogaty jest według niej ten, kogo stać na rzeczy i przeżycia potrzebne mu do pełnego, autentycznego życia. Twoje pragnienia działają jak mapa, która pokazuje kierunek, a ich spełnienie zwykle wymaga pieniędzy. Kwota będzie u każdego inna, bo inne są nasze pragnienia, ale za darmo nie dostaje się niczego. Kosztuje rozwój, kosztuje spełnianie marzeń i kosztuje nawet samo zarabianie.

Czy to nie chciwość? Autorka odpowiada, że nie. Chciwość i bieda mają według niej wspólne źródło. Jest nim mentalność niedoboru, czyli przekonanie, że wszystkiego jest za mało i dla kogoś zabraknie. Sincero pokazuje to na przykładzie kanapki. Kiedy ją jesz, nikomu jej nie zabierasz. Jedzenie daje Ci siłę do pracy, a Twoja praca tworzy okazje, na których zarobią także inni. Rezygnując z posiłku dlatego, że ktoś gdzieś głoduje, nie nakarmiłbyś nikogo.

Przekonanie, że bogacąc się, zabierasz innym, rodzi poczucie winy. Sincero odwraca ten tok myślenia. Według niej zgromadzone pieniądze dopiero pozwalają pomagać, bo wspierać innych może tylko ten, kto sam ma czym. Świat, jak pisze, potrzebuje, żeby ludzie wrażliwi na cudzą krzywdę mieli też pieniądze, którymi mogą go zmieniać.