Kluczowa idea 1. Zacznij od wojny z samym sobą

Zanim Greene zajmie się przeciwnikiem z zewnątrz, kieruje uwagę do wewnątrz. Cztery strategie pierwszej części, Kierowanie wojną, dotyczą wroga we własnej głowie: niejasności co do tego, z kim walczysz, przywiązania do przeszłości, emocji pod presją i braku poczucia pilności. Kto chce być prawdziwym strategiem, pisze autor, musi wypowiedzieć wojnę samemu sobie, żeby zmusić się do ruszenia naprzód.

Strategia 1. Wypowiedz wrogom wojnę: strategia przeciwnych biegunów

Greene radzi nauczyć się rozpoznawać przeciwników, a potem po cichu wypowiedzieć im wojnę. Wróg działa według niego jak przeciwny biegun magnesu, który daje energię, cel i kierunek. Im jaśniej wiesz, kim nie chcesz być, tym wyraźniej widzisz, kim jesteś. Zabieganie o sympatię autor uważa za pułapkę, bo lepiej, gdy ludzie Cię szanują, a nawet się Ciebie boją.

Rozpoznanie wroga utrudnia to, że ludzie unikają jasnych deklaracji, bo tak jest bezpieczniej, a gdy jesteś szefem, po prostu powtarzają Twoje poglądy. Greene proponuje wzbudzić w nich emocje, w sporze mówią bowiem szczerzej. Kto nawet w kłótni wciąż przyznaje Ci rację, może być kameleonem, i to szczególnie groźnym. Wymagający rywal ma przy tym tę zaletę, że zmusza Cię do pokazania najlepszej strony. W pełnym wydaniu autor zastrzega jednak, że chodzi o jasność, nie o paranoję, bo zgubą wielu tyranów było widzenie wroga w każdym.

Komentarz Lumeo
Simon Sinek w książce Gra bez końca proponuje rozróżnienie, które pozwala wziąć z tej strategii energię bez jej kosztów, czyli obsesji na punkcie rywala. Konkurenta chcesz pokonać, a godnego rywala, jak go nazywa Sinek, przede wszystkim obserwujesz. To ktoś, kto robi pewne rzeczy równie dobrze jak Ty albo lepiej, i dlatego odsłania Twoje słabości oraz zmusza do ciągłego doskonalenia. Godnym rywalem może być nawet zaprzysięgły wróg. Różnica leży w nastawieniu. Zwykła rywalizacja każe myśleć o wygranej, a godny rywal każe myśleć o tym, czego jeszcze nie umiesz. Sinek przyznaje, że sam tracił mnóstwo czasu i energii na śledzenie poczynań swojego rywala, zamiast skupić się na tym, jak samemu stać się lepszym. Wyostrzona świadomość przeciwnika daje więc energię tylko wtedy, gdy kieruje uwagę na własny rozwój, a nie na jego ruchy.

Strategia 2. Nie okopuj się na swoich pozycjach: strategia partyzantki psychicznej

Drugim wrogiem jest przeszłość, czyli sentymenty, zużyte sposoby działania i rozpamiętywanie dawnych wygranych i porażek. Greene każe toczyć z tym balastem świadomą walkę i odpowiadać na to, co dzieje się dziś, bo dawne sukcesy same się nie powtórzą.

Żeby myśleć o tym, co dzieje się teraz, a nie o tym, co było, Greene proponuje pięć taktyk: