Kluczowa idea 1. Zobacz, dokąd zmierzasz

Historia zaczyna się w poniedziałkowy poranek. Z kawą w ręku Zoey przechodzi przez Oculus, nowojorską stację przy World Trade Center, i na jednym z ekranów dostrzega reklamę ze zdjęciem, które przypomina odbitkę z kawiarni. Hasło reklamy ostrzega, że kto nie wyznaczy sobie kierunku, może skończyć w miejscu, którego wcale nie wybrał. Chwilę później, mijając Pomnik 11 września, Zoey zaczyna się zastanawiać, na co właściwie poświęca swoje życie. Tą sceną Bach i Mann otwierają książkę i stawiają pytanie, wokół którego krąży cała przypowieść.

Odpowiedź nie jest przyjemna. Zoey spędza w pracy długie godziny za skromną pensję, spłaca kredyt studencki i dług na karcie kredytowej, a do tego musi się utrzymać na drogim Brooklynie. Żyje od wypłaty do wypłaty. Gdy myśli o kursie fotografii albo o podróżach, w głowie słyszy wciąż tę samą odpowiedź, że jej na to nie stać. Matka radzi jej, by cieszyła się tym, co ma, ale w Zoey rośnie niezadowolenie. Czeka też na nią oferta pracy w agencji, która dałaby więcej pieniędzy, ale i więcej stresu, a decyzję trzeba podjąć wkrótce.

Autorzy opisują jej codzienność obrazem bieżni. Zoey biegnie po niej dzień w dzień, w kółko to samo, a to, co czyni życie bogatym, przechodzi obok niej. Męczą ją bezsenność i niepokój, a kilka dni później bieżnia wraca do niej w niepokojącym śnie, tym razem zawieszona nad lawą.

Zmianę przynosi rozmowa z Henrym, starszym baristą z kawiarni. To szefowa Zoey, Barbara, poradziła jej, żeby zapytała go o zdjęcie i posłuchała, co powie. Henry podważa jej sposób myślenia. Codzienna kawa świadczy według niego o tym, że Zoey może być bogatsza, niż jej się wydaje.

Henry tłumaczy jej też, co słowo oculus znaczy w fotografii. Oznacza ono miejsce, z którego patrzysz, i to, co z niego widać. Henry przekonuje, że od tej perspektywy zależy, czy zbudujesz takie życie, jakiego pragniesz. To ta sama nazwa, którą nosi stacja z poniedziałkowego poranka.