Kluczowa idea 1. Zbuduj majątek systemem, nie pensją

Jednym z uczestników kursów inwestowania Bacha był Jim McIntyre, kierownik średniego szczebla w miejscowym przedsiębiorstwie użyteczności publicznej. Poprosił autora o poradę dla siebie i żony Sue, bo chciał zakończyć pracę zawodową w wieku 52 lat. Bach był ciekaw, skąd para ma na to pieniądze, skoro Jim nigdy nie zarabiał wiele ponad 40 000 dolarów rocznie.

Dokumenty, które para przyniosła do jego biura, wszystko wyjaśniły. McIntyre’owie nie mieli żadnych długów, a do tego byli właścicielami dwóch domów bez kredytu. W jednym mieszkali, drugi wynajmowali i mieli z niego dodatkowy dochód. Na kontach emerytalnych mieli około 682 000 dolarów, a cały ich majątek netto, czyli wszystko, co posiadali, po odjęciu długów, sięgał blisko 2 mln dolarów. Za tym wynikiem stały proste zasady, których nauczyli ich rodzice.

Szczególnie ważna była jedna z nich, którą Jim opisał Bachowi jako odwrócenie zwykłej kolejności. Większość ludzi zaczyna od rachunków, a oszczędza dopiero resztę, jeśli jakaś zostanie. U McIntyre’ów pierwsze pieniądze z każdej pensji trafiały do nich samych, a rachunki opłacali z reszty. Na początku odkładali zaledwie 4% dochodu, z czasem coraz więcej, a gdy poznali Bacha, było to już 15%. Kiedy zbierali na wkład własny na pierwszy dom, rzucili palenie, a zaoszczędzone w ten sposób pieniądze odkładali na ten cel.

Sue podkreśliła, że żadna z tych decyzji nie opierała się na sile woli, bo wszystko działo się samo. Część pensji szła prosto na konta emerytalne, kredyt spłacały stałe zlecenia, a do funduszy inwestycyjnych pieniądze trafiały regularnie, bez ich udziału. Pieniędzy, których nigdy nie widzieli na koncie, nie mogli wydać. Automat uchronił ich też przed kłótniami o budżet. Ich metodę Bach streszcza w kilku regułach: najpierw płacić sobie, uważać na drobne wydatki, kupić dom i szybciej spłacić kredyt, nigdy nie mieć długu na kartach i za wszystko płacić gotówką.

Bach zestawia tę parę z innym swoim klientem. Mężczyzna ten jeździł nowym porsche, wziętym w leasing, i nosił złoty zegarek marki Rolex, a zarazem miał kredyt hipoteczny na 800 000 dolarów, dług na kartach przekraczający 75 000 dolarów i oszczędności poniżej 100 000. To on wyglądał na bogatego, lecz zamożni byli McIntyre’owie. Autor wyciąga z tego wniosek, że pozory bogactwa i prawdziwy majątek to dwie zupełnie różne sprawy.