Kluczowa idea 1. Pewny etat należy do przeszłości

W czasie kryzysu, w którym powstawała książka, w Stanach Zjednoczonych znikało ćwierć miliona etatów miesięcznie, a bezrobocie przekroczyło 10 procent i wciąż rosło. Według sondażu dziennika „USA Today” z 2009 roku 60 procent ankietowanych Amerykanów uważało ówczesną sytuację gospodarczą za najgorszy kryzys, jaki przeżyli. Kiyosaki twierdzi jednak, że kryzys tylko odsłonił problem obecny od dawna, który nazywa epidemią: powolny zanik pracy dającej realny przychód. Zagrożony jest według niego każdy, od kadry kierowniczej po ludzi pracujących fizycznie, nawet w ochronie zdrowia, którą jeszcze niedawno uważano za branżę pewną.

Autor ujmuje to obrazowo. Wielkie korporacje Ameryki są dla niego dinozaurem z poprzedniego stulecia, któremu grozi wyginięcie, a wspinaczka po szczeblach korporacyjnej kariery nie daje już żadnej gwarancji. Skąd więc przekonanie, że etat jest czymś oczywistym? Kiyosaki przypomina, że bycie pracownikiem wcale nie jest stanem naturalnym. Zatrudnienie upowszechniło się dopiero w epoce przemysłowej, a wcześniej ludzie byli przedsiębiorcami. Fabryki potrzebowały pracowników, więc państwa wzięły na siebie masowe kształcenie i oparły je na wzorze pruskim, nastawionym na wychowanie ludzi wykonujących polecenia.

Podobny rodowód ma emerytura w wieku 65 lat. Autor wywodzi ją od programu Ottona von Bismarcka z 1889 roku i sam zastrzega, że w pierwotnym planie granicą było 70 lat. Dla państwa była to obietnica tania, bo przeciętny Prusak żył wtedy około 45 lat. Dziś ludzie żyją znacznie dłużej, więc według Kiyosakiego ta sama obietnica może doprowadzić państwo do bankructwa.