Kluczowa idea 1. Cichy głos sumienia i opowieść uczą, co stawiać najwyżej

Lekturę Biblii Peterson zaczyna jednak nie od Księgi Rodzaju, lecz od wstępu poświęconego prorokowi Eliaszowi. Za czasów Eliasza Izraelem rządzą król Achab i jego żona Izebel. W miejsce kultu Jahwe, Boga Izraela, wprowadzają kult Baala, a kraj nawiedza dotkliwa susza. Dla Petersona ta susza to obraz duchowej pustki. Tak kończy się życie zbudowane wokół fałszywego ideału. Eliasz staje do decydującego starcia z prorokami Baala i wygrywa, co według autora pokazuje, jak wiele zależy od właściwej hierarchii wartości. Rozgniewana Izebel zmusza jednak proroka do ucieczki na pustynię.

Tam prorok spotyka Boga, ale nie w spektakularnych zjawiskach, tylko w „cichym, łagodnym głosie”. Peterson tłumaczy, że Bóg nie przychodzi w tej scenie z zewnątrz, lecz odzywa się w samym człowieku jako sumienie, które pozwala odróżnić dobro od zła i kieruje jego działaniem. Nazywa to przełomem w świadomości religijnej. Skoro Bóg przemawia przez sumienie, droga do Niego stoi otworem przed każdym, kto potrafi się w nie wsłuchać.

Eliasz nie umiera, lecz zostaje wzięty do nieba, a w Nowym Testamencie pojawia się obok przemienionego Chrystusa. W tym losie autor widzi symbol wewnętrznej przemiany, która czeka każdego z nas. Przypomina, że greckie słowo psyche oznacza zarazem duszę i motyla, i porównuje dojrzewanie człowieka do przemiany tego owada, niemal równie radykalnej. Wniebowzięcie jest dla Petersona także znakiem, jak przełomowe było odkrycie Eliasza. To odkrycie przygotowuje grunt pod historię Jonasza, którą autor zamyka książkę. Kto pozna opowieść o Eliaszu, zaczyna inaczej patrzeć i na siebie, i na to, co boskie.