Kluczowa idea 1. Epidemie mają swój adres

Sześć banków w cztery godziny: tyle zdążył obrabować w Los Angeles 29 listopada 1983 roku pewien elegancki i uprzejmy rabuś. Nosił czapkę z daszkiem drużyny New York Yankees, stąd jego przydomek: Jankes Bandyta. Gladwell zaczyna od niego, bo za nim przyszła fala. W 1991 roku co czwarty z 9388 napadów na banki, jakimi zajmowało się w całym kraju FBI, miał miejsce w Los Angeles. Okazji nie brakowało, bo od lat siedemdziesiątych placówek bankowych przybyło w kraju trzykrotnie.

Prawdziwą zarazę rozniecił jednak ktoś inny. Gang z West Hills urządzał brutalne „przejęcia” banków z bronią szturmową i z jednego oddziału wyniósł 437 tysięcy dolarów. Wyczyn gangu zainspirował dwudziestotrzyletniego Roberta Sheldona Browna o przydomku Casper oraz jego wspólnika Donzella Thompsona, znanego jako C-Dog. Prokurator John Wiley opisuje Caspera jako „producenta” w hollywoodzkim rozumieniu tego słowa, czyli kogoś, kto werbuje ekipę i nią kieruje.

W praktyce Casper zbierał nastolatków i uczył ich napadu „na kamikadze”, czyli głośnego, brutalnego wtargnięcia i szybkiej ucieczki. Sam przyglądał się akcjom z bezpiecznej odległości, a rekrutom płacił nędzne kieszonkowe. W cztery lata jego ekipy dokonały 175 napadów, podczas gdy rekord Jankesa wynosił 72. Gdy Casper pokazał, jak łatwo przejąć bank, inne gangi zaczęły kompletować własne zespoły rabusiów.

Według Wileya Casper był superroznosicielem. To pojęcie z epidemiologii: tak nazywa się chorego, który zaraża nieproporcjonalnie wielu ludzi. Falę napadów napędzała, jak podkreśla Gladwell, garstka sprawców, a gdy Caspera i C-Doga aresztowano, liczba napadów w Los Angeles wyraźnie spadła.