Przejdź do treści
Wróć do książki

Kluczowa idea 1. Solidne fundamenty i wiszące zamki – dwa sposoby wyceny akcji

Kiedy kurs akcji rośnie kilka dni z rzędu, łatwo uwierzyć, że jutro też pójdzie w górę. Malkiel odpowiada na to pojęciem błądzenia losowego. Oznacza ono, że z dotychczasowych cen nie da się wyczytać przyszłych, bo kolejna zmiana kursu nie zależy od poprzedniej. Autor przedstawia spór o tę tezę jako starcie dwóch światów. Naukowcy dowodzą, że ruchów rynku nie da się przewidzieć, a zawodowi inwestorzy zapewniają, że potrafią to robić.

 

Zanim Malkiel rozstrzygnie ten spór, ustala minimum, które powinien osiągnąć każdy inwestor. Pieniądze powinny przynosić przynajmniej tyle, ile odbiera im inflacja, która stale obniża ich siłę nabywczą. Opisuje też dwie tradycyjne odpowiedzi na pytanie, skąd w ogóle bierze się cena akcji.

 

Pierwsza to teoria fundamentów. Według niej każda akcja ma wartość wewnętrzną, na którą składają się obecne dywidendy, czyli wypłacana akcjonariuszom część zysku, oraz ich przewidywany wzrost. Inwestor kupuje, gdy cena jest chwilowo niższa od tej wartości, a sprzedaje, gdy jest wyższa, bo zakłada, że cena w końcu do niej wróci. Według przekazów na tej teorii opierał swoje sukcesy Warren Buffett, najsłynniejszy z jej zwolenników. Malkiel wskazuje jednak jej poważną słabość. Cała wycena opiera się na prognozach, a tempa i czasu wzrostu dywidend nikt nie zna z góry.

 

Druga odpowiedź to teoria wiszącego zamku. Najklarowniej przedstawił ją w 1936 roku ekonomista John Maynard Keynes. Zgodnie z nią akcja nie ma wartości, którą dałoby się wyliczyć. Jest warta tyle, ile ktoś inny za nią zapłaci, więc jej wartość jest czysto psychologiczna. Opłaca się kupować to, co tłum wkrótce uzna za dobrą inwestycję, zanim rosnący popyt podniesie cenę. Kluczem jest wyczucie czasu. Mniej życzliwie tę teorię nazywa się teorią „większego głupca”. Gdy wyczucie zawiedzie, w rękach zostają akcje warte dużo mniej niż cena zakupu.

 

Według Malkiela żadna z tych teorii nie jest niezawodnym źródłem zysku. Druga z nich, doprowadzona do skrajności, tłumaczy jednak zjawisko, które powtarza się od stuleci.

 

Komentarz Lumeo 
Keynes nie tylko opisał teorię wiszącego zamku, ale też przez ćwierć wieku zarządzał pieniędzmi King’s College w Cambridge. David Chambers i Elroy Dimson prześledzili jego transakcje i pokazali, że w latach dwudziestych próbował przewidywać koniunkturę i przerzucać pieniądze między akcjami, obligacjami i gotówką. Wypadał słabo, a w latach obrachunkowych 1926–1928 przegrywał z rynkiem co roku, raz nawet o prawie 25 punktów procentowych.

 

Czytaj dalej za darmo

To dopiero początek tej idei. Wypróbuj Lumeo Premium – 7 dni bez opłat.

  • Pełna analiza tej książki i 380+ innych
  • Wersje audio MP3 do każdej idei
  • Infografiki, notatki, PDF do pobrania
  • 7 dni bez opłat, anulujesz w każdej chwili
Lumeo
Szanujemy Twoją prywatnośćUżywamy plików cookies, aby zapewnić najlepsze doświadczenia na naszej stronie. Możesz dostosować swoje preferencje lub zaakceptować wszystkie cookies.