Kluczowa idea 1. Przekonania i wartości wyznaczają granice

Robbins twierdzi, że przejęcie kontroli nad życiem zaczyna się od przejęcia kontroli nad umysłem. Wielu ludzi marnuje mnóstwo energii, ponieważ ich myśli i przekonania kłócą się z tym, czego naprawdę chcą. Wyobraź sobie kogoś, kto pragnie schudnąć, a jednocześnie bez przerwy myśli o jedzeniu i powtarza sobie, że brakuje mu silnej woli. Taka osoba zużywa siły nie na zmianę, lecz na walkę z samą sobą i wyrzuty sumienia. Pierwszym krokiem ku dowolnemu celowi jest usunięcie tego wewnętrznego oporu, czyli zadbanie o to, by Twoje myśli i działania prowadziły w tę samą stronę.

 

Wszystko zaczyna się od tego, jak interpretujesz własne niepowodzenia. Robbins przekonuje, że coś takiego jak porażka w ogóle nie istnieje, istnieją wyłącznie rezultaty. Jeśli zdefiniujesz porażkę jako nieosiągnięcie zamierzonego efektu, to mianem nieudaczników musiałbyś określić najskuteczniejszych ludzi w historii.

 

Pomyśl o człowieku, który jako młody przedsiębiorca zbankrutował, wkrótce potem stracił wspólnika, a próbując wejść do polityki, przegrywał jedne wybory za drugimi. Łatwo nazwać taką drogę pasmem klęsk. A jednak był to Abraham Lincoln, który zamiast się poddać, wyciągał wnioski z każdego potknięcia i został jednym z najsłynniejszych prezydentów w dziejach. Podobnie myślał Thomas Edison. Konstruując żarówkę, nie zniechęcił się nawet po tysiącach nieudanych prób, bo w każdej widział nie porażkę, lecz odkrycie kolejnego sposobu, który nie działa.

 

Tym właśnie różnią się ludzie sukcesu od reszty. Tam, gdzie jedni widzą powód do rezygnacji, oni dostrzegają lekcję i szansę na rozwój. Co ciekawe, ta sama zasada sprawdza się w codziennych relacjach. Gdy Twoje słowa kogoś zranią, zamiast przyjmować postawę obronną albo obwiniać drugą stronę, lepiej zastanowić się, dlaczego przekaz został odebrany inaczej, niż zamierzałeś, a potem spróbować jeszcze raz.

 

Komentarz Lumeo  Rozróżnienie między porażką a rezultatem, na którym Robbins opiera całą tę ideę, Carol Dweck opisała w Nowej psychologii sukcesu jako różnicę między nastawieniem stałym a nastawieniem na rozwój. Człowiek o nastawieniu stałym traktuje niepowodzenie jak wyrok o swoich zdolnościach i po porażce się wycofuje; człowiek o nastawieniu na rozwój czyta to samo niepowodzenie jako wskazówkę, co poprawić.   W eksperymentach Dweck dzieci chwalone za inteligencję po pierwszym niepowodzeniu częściej rezygnowały z trudniejszych zadań, a chwalone za włożony wysiłek chętniej sięgały po wersje ambitniejsze. Pochwała zdolności podpowiadała, że wynik świadczy o talencie, pochwała wysiłku — że świadczy o pracy, którą zawsze można dołożyć. To samo przesunięcie u dorosłego rozstrzyga, czy po odrzuconym projekcie powie sobie „nie nadaję się”, czy „czego ta próba mnie nauczyła”.