Kluczowa idea 1. Droga Wima do stania się Icemanem

Metoda Wima Hofa nie narodziła się w laboratorium, lecz w niezwykłym życiu pełnym poszukiwań, trudów i osobistych dramatów. Zapowiedź tej drogi można dostrzec już w okolicznościach narodzin. Wim przyszedł na świat w 1959 roku jako nieoczekiwany bliźniak. Jego brat André urodził się pierwszy, a ponieważ nie istniała jeszcze technika USG, personel szpitala nie wierzył matce, że nadchodzi kolejne dziecko.

 

Gdy w końcu zrozumiano pomyłkę, podano kobiecie silne leki, by mogła bezpiecznie urodzić. Głęboko religijna matka była przekonana, że syn nie przeżyje, i ślubowała Bogu, że uczyni go misjonarzem, jeśli tylko pozwoli mu żyć. Wim przyszedł na świat siny i niemal uduszony, ale przeżył i zaczął oddychać, co w pewnym sensie nadało ton całemu jego życiu.

 

Choć nigdy nie został misjonarzem w religijnym sensie, od najmłodszych lat nosił w sobie niespokojną, mistyczną żyłkę i ciągnęło go ku czemuś głębszemu. W odróżnieniu od pilnego rodzeństwa nieustannie poszukiwał sensu. Mając zaledwie cztery lata, doświadczył wizji światła, która zostawiła w nim trwały ślad, a w wieku dwunastu lat zgłębiał już jogę, hinduizm, buddyzm i psychologię. Dwa lata później został wegetarianinem, gdy zakwestionował okrucieństwo przemysłowej hodowli zwierząt.

 

Z dzieciństwa wyniósł też wczesne, dramatyczne spotkania z zimnem. Dwukrotnie omal nie zamarzł na śmierć, zasnąwszy na dworze, a innym razem ciężka infekcja bakteryjna zatrzymała go w szpitalu na wiele tygodni. A jednak zapamiętał dziwny, kojący spokój hipotermii i postrzegał te otarcia o śmierć jako część swojego przeznaczenia. Dorastał w biedzie, lecz wolność odnajdywał na łonie natury, gdzie bawił się w Tarzana, piekł ziemniaki w ognisku i budował głęboką więź z otaczającym go światem.

 

Tę wrażliwość równoważyła twarda samodyscyplina. Od dwunastego do siedemnastego roku życia Wim trzymał się wymagającej rutyny, która ukształtowała jego siłę, wytrzymałość i charakter. Codziennie wstawał o wpół do czwartej, robił pięćdziesiąt pompek i rozwoził gazety, pokonując rowerem strome wzniesienia w każdą pogodę. Te długie, samotne godziny w naturze dodatkowo pogłębiały jego kontemplacyjną stronę.

 

W wieku siedemnastu lat porzucił szkołę i ruszył w świat. Razem z bratem André przejechał rowerem z Holandii aż do Hiszpanii, spotykając po drodze najróżniejszych ludzi i smakując wolności. Zrozumiał wtedy, że niezależnie od kultury czy pochodzenia wszyscy szukają tego samego, czyli wewnętrznego światła i celu. Po powrocie mieszkał w squatach pełnych artystów i wolnych duchów, gdzie eksperymentował z pracą z oddechem, postem i medytacją.

 

Przełom przyszedł pewnego zimowego poranka w amsterdamskim Beatrixparku. Wim poczuł nagły, silny pociąg ku zamarzniętej wodzie, zdjął ubranie i wszedł do niej. Ku jego zaskoczeniu zimno nie bolało, lecz napełniło go energią i ekscytacją. Tak narodził się rytuał, który miał odmienić jego życie.