Kluczowa idea 1. Odkryj w sobie naturalnego twórcę

Wielu z nas traktuje twórczość jak rzadki talent, który albo się ma, albo nie. Cameron odwraca to założenie całkowicie. Jej zdaniem twórczość nie jest darem dla wybranych, lecz naturalnym stanem każdego człowieka, czymś równie wrodzonym jak oddech. Jeśli czujesz się „nietwórczy”, to nie dlatego, że brakuje Ci zdolności, ale dlatego, że gdzieś po drodze dostęp do nich został zablokowany.

 

U podstaw książki leży przekonanie, że samo życie jest czystą energią twórczą, która przepływa przez wszystko, co istnieje, w tym przez nas. Cameron nazywa to drogą duchową, choć od razu zaznacza, że nie chodzi o religię. Tę większą siłę możesz nazwać Bogiem, Wszechświatem albo po prostu twórczym Źródłem. Nazwa nie ma znaczenia. Liczy się to, byś uznał istnienie czegoś, co Cię przerasta, i pozwolił temu przepływać przez siebie. Wtedy stajesz się kanałem, przez który pomysły wcielają się w życie.

 

Warto przy tym rozumieć sztukę szeroko. W ujęciu Cameron to nie tylko malarstwo czy poezja, ale wszystko, co tworzysz dzięki swojej kreatywności, od komponowania muzyki, przez filozofię, po pisanie programów czy opracowywanie nowych receptur. Twórczość objawia się wszędzie tam, gdzie wnosisz w świat coś własnego.

 

Komentarz Lumeo  Przekonanie Cameron, że twórca staje się jedynie kanałem dla większej siły, ma znacznie starsze korzenie niż współczesna literatura rozwojowa. W starożytnej Grecji i Rzymie twórczości nie przypisywano samemu człowiekowi — uważano ją za dzieło zewnętrznego ducha, który nawiedza artystę. Grecy nazywali go „daimonem”, Rzymianie „geniuszem” i wyobrażali sobie magiczną istotę mieszkającą w ścianach pracowni, która niewidzialnie prowadzi rękę twórcy. Dopiero renesans przeniósł to źródło do wnętrza człowieka: od tej pory artysta nie tyle miał geniusza, ile sam się nim stawał. Tę dawną perspektywę przywróciła Elizabeth Gilbert w Wielkiej magii, pokazując, jak bardzo zdejmuje ona z twórcy ciężar. Skoro pomysł przychodzi z zewnątrz, nieudana próba przestaje być wyrokiem na wartość twórcy, a staje się tylko znakiem, że tym razem natchnienie nie dopisało.

 

 

Twój wewnętrzny artysta jest jak dziecko

 

Cameron radzi, byś swoją twórczą część wyobraził sobie jako małe dziecko. Podobnie jak ono, Twój wewnętrzny artysta rozkwita dzięki zachęcie, poczuciu bezpieczeństwa i wolności, a więdnie pod presją, kontrolą oraz ostrą krytyką. Ten obraz wraca przez całą książkę, bo tłumaczy, dlaczego tylu z nas utknęło. Zbyt długo traktowaliśmy własną twórczość surowo, zamiast dać jej przestrzeń do zabawy.

 

Z tego założenia wypływa cały zestaw przekonań, które autorka nazywa podstawowymi zasadami twórczej drogi. Ich sedno można streścić w kilku myślach: