Kluczowa idea 1. Wszyscy jesteśmy zaprogramowani na bliskość

Gdy zakochujesz się w drugiej osobie, zaczynasz odruchowo szukać jej bliskości. Sprawdzasz, czy odpisała na wiadomość. Czujesz spokój, gdy jest obok, i niepokój, gdy znika na dłużej. Te reakcje nie są oznaką słabości ani przesadnej uczuciowości. Zdaniem Levine'a i Heller wynikają z mechanizmu, który każdy z nas nosi w mózgu.

Autorzy nazywają go systemem przywiązania. To wewnętrzny układ, który każe nam szukać, monitorować i podtrzymywać bliskość z wybranym partnerem, zarówno fizyczną, jak i emocjonalną. Levine i Heller wyjaśniają, że pragnienie tej bliskości jest biologiczne i nieuniknione. Psychologowie tłumaczą je adaptacją ewolucyjną. W czasach prehistorycznych para ludzi miała większe szanse przetrwania niż samotna jednostka, więc dobór naturalny sprzyjał tym, którzy potrafili budować bliskie więzi.

Choć wszyscy nosimy w sobie tę samą potrzebę, każdy reaguje na nią inaczej. Jedni odruchowo poddają się pragnieniu bliskości, inni starają się je tłumić. Jak zauważają autorzy, te różne reakcje układają się w trzy wzorce, które psychologowie nazywają stylami przywiązania: bezpieczny, lękowy i unikający. Każdemu z nich przyjrzymy się dokładnie w dalszej części, bo to właśnie od stylu przywiązania zależy, jak zachowujemy się w miłości.

Skąd wzięła się teoria przywiązania