Kluczowa idea 1. Wszyscy jesteśmy zaprogramowani na bliskość

Gdy zakochujesz się w drugiej osobie, zaczynasz odruchowo szukać jej bliskości. Sprawdzasz, czy odpisała na wiadomość. Czujesz spokój, gdy jest obok, i niepokój, gdy znika na dłużej. Te reakcje nie są oznaką słabości ani przesadnej uczuciowości. Zdaniem Levine'a i Heller wynikają z mechanizmu, który każdy z nas nosi w mózgu.

 

Autorzy nazywają go systemem przywiązania. To wewnętrzny układ, który każe nam szukać, monitorować i podtrzymywać bliskość z wybranym partnerem, zarówno fizyczną, jak i emocjonalną. Levine i Heller wyjaśniają, że pragnienie tej bliskości jest biologiczne i nieuniknione. Psychologowie tłumaczą je adaptacją ewolucyjną. W czasach prehistorycznych para ludzi miała większe szanse przetrwania niż samotna jednostka, więc dobór naturalny sprzyjał tym, którzy potrafili budować bliskie więzi.

 

Choć wszyscy nosimy w sobie tę samą potrzebę, każdy reaguje na nią inaczej. Jedni odruchowo poddają się pragnieniu bliskości, inni starają się je tłumić. Jak zauważają autorzy, te różne reakcje układają się w trzy wzorce, które psychologowie nazywają stylami przywiązania: bezpieczny, lękowy i unikający. Każdemu z nich przyjrzymy się dokładnie w dalszej części, bo to właśnie od stylu przywiązania zależy, jak zachowujemy się w miłości.

 

Komentarz Lumeo  To, że pragnienie bliskości jest biologiczne i nieuniknione, jak piszą autorzy, można dziś zobaczyć na obrazie z tomografu. Antropolożka Helen Fisher wraz z neurobiologami przebadała rezonansem magnetycznym mózgi osób świeżo i mocno zakochanych, pokazując im zdjęcie ukochanej osoby. Za każdym razem rozświetlało się pole brzuszne nakrywki i jądro ogoniaste, rejony śródmózgowia bogate w dopaminę, które tworzą układ nagrody i motywacji – ten sam, który uruchamia głód i inne podstawowe popędy.   Na tej podstawie Fisher postawiła tezę, która zmienia perspektywę – romantyczna miłość to nie emocja, lecz popęd. Emocje przychodzą i mijają, a popęd napędza działanie, dopóki nie zostanie zaspokojony, dokładnie jak głód czy pragnienie. Dlatego tęsknoty za drugą osobą trudno wyłączyć samą decyzją albo przeczekać, bo mózg traktuje ją jak potrzebę, nie jak zachciankę.

 

 

Skąd wzięła się teoria przywiązania