Kluczowa idea 1. Porzucony i wyjątkowy – dzieciństwo, które ukształtowało buntownika

Steven Paul Jobs przyszedł na świat 24 lutego 1955 roku w San Francisco. Jego biologiczni rodzice, Joanne Schieble i Abdulfattah Jandali, nie byli małżeństwem, a rodzina matki sprzeciwiała się ich związkowi, więc chłopiec trafił do adopcji. Przygarnęli go Paul i Clara Jobsowie, którzy nigdy przed nim tego nie ukrywali. Joanne podpisała dokumenty dopiero po ich pisemnej obietnicy, że odłożą pieniądze na studia syna.

 

Isaacson podkreśla, że to doświadczenie zostawiło w nim podwójny ślad. Za prawdziwych rodziców zawsze uważał Paula i Clarę, bo to oni dali mu dom, ale dorastał z poczuciem, że jest zarazem porzucony i wyjątkowy. Ta mieszanka napędzała go przez całe życie.

 

Komentarz Lumeo  Napięcie między poczuciem porzucenia a przekonaniem o własnej wyjątkowości leży u podstaw psychologii indywidualnej Alfreda Adlera, wiedeńskiego psychiatry z początku XX wieku. Adler twierdził, że motorem ludzkiego działania jest dążenie do przezwyciężenia wczesnego poczucia niższości. Im dotkliwszy brak w dzieciństwie, tym silniejsza bywa kompensacja, czyli potrzeba, by nieustannie udowadniać własną wartość. Ludzie z taką raną rzadko zadowalają się przeciętnością, bo przeciętność wciąż im ją przypomina.   Adler dodawał jednak zastrzeżenie, które odróżnia jego myśl od zwykłego determinizmu. O życiu nie decyduje samo zdarzenie, lecz znaczenie, jakie mu nadajemy. Tę perspektywę spopularyzowali współcześnie Ichiro Kishimi i Fumitake Koga w Odwadze bycia nielubianym, dowodząc, że przeszłość nie jest wyrokiem, tylko materiałem, z którego sami budujemy swój kierunek. Dlatego nie sama adopcja ukształtowała Jobsa, lecz sens, jaki jej nadał – postanowił czuć się raczej wybrany niż odrzucony.

 

Dzieciństwo spędził w Mountain View, na południe od Palo Alto, w samym sercu rodzącej się Doliny Krzemowej. Hewlett-Packard zatrudniał wtedy dziewięć tysięcy osób, a obok działały Fairchild Semiconductor i Intel. Ojciec, mechanik, próbował zarazić syna odnawianiem starych samochodów, ale chłopca mocniej ciągnęło do elektroniki. Czytać nauczyła go mama jeszcze przed szkołą, więc w podstawówce przeskoczył kilka klas, a nauczyciele widzieli, że potrzebuje wyzwań.

 

Komputery odkrył w liceum, gdy w laboratorium Hewlett-Packarda zobaczył maszynę HP 9100A, osiemnastokilogramowy „wypasiony kalkulator”, w którym, jak wspominał, wręcz się zakochał. Kiedy przy szkolnym projekcie zabrakło mu części, wyszukał w książce telefonicznej numer Billa Hewletta i zadzwonił do niego do domu. Szef HP gawędził z uczniem dwadzieścia minut, przysłał części i zaproponował wakacyjną pracę przy linii montażowej.