Kluczowa idea 1. Uwierz w siebie

Po jednym z wykładów podszedł do Peale'a zdenerwowany mężczyzna. Następnego dnia miał sfinalizować najważniejszą transakcję swojego życia i, jak wyznał, nie wierzył, że mu się uda. Pastor zapisał mu na kartce zdanie z Biblii: „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia” (Flp 4,13), i polecił powtarzać je z wiarą wieczorem, po przebudzeniu i w drodze na spotkanie. Prosta formuła, jak relacjonował później rozmówca, „zdziałała cuda”, a dalsza praca nad źródłami zwątpienia dała mu trwałą pewność siebie.

 

Peale otwiera książkę tą sceną, bo brak wiary w siebie uważa za cichą epidemię. Kiedy na jednym z uniwersytetów zapytano sześciuset studentów o najtrudniejszy osobisty problem, aż siedemdziesiąt pięć procent wskazało brak pewności siebie. Jej przeciwieństwo, kompleks niższości, wyrasta zwykle z dzieciństwa. Autor nie oszczędza przy tym samego siebie: jako chłopak wstydził się tego, jak bardzo był chudy, i etykiety „syna pastora”, i sam mozolnie budował wiarę we własne możliwości.

 

Lekarstwem jest według Peale'a wypełnienie umysłu wiarą aż po brzegi. Pokazuje to na przykładzie akwizytora, który woził w samochodzie plik kart z biblijnymi wersetami i kolejno wpinał je nad deską rozdzielczą. Zamiast całymi dniami „sączyć myśli o porażce”, między wizytami u klientów uczył się na pamięć zdań o odwadze i ufności. Dawne lęki niemal zniknęły, a wyniki sprzedaży poszły w górę.

 

Komentarz Lumeo  Wiarę we własne możliwości, którą Peale stawia w centrum, psychologia opisała precyzyjnie jako poczucie własnej skuteczności (self-efficacy) – przekonanie, że poradzimy sobie z konkretnym zadaniem. Pojęcie wprowadził Albert Bandura z Uniwersytetu Stanforda, badając ludzi sparaliżowanych lękiem przed wężami. Prowadził ich drobnymi krokami, aż każdy zdołał wziąć węża do ręki, i odkrył coś ważniejszego niż samo oswojenie fobii. To, jak dalece uczestnik wierzył, że podoła następnemu krokowi, przewidywało jego rzeczywiste zachowanie trafniej niż dotychczasowe doświadczenie czy nasilenie lęku.   Bandura wykazał, że to przekonanie steruje wysiłkiem, wytrwałością i reakcją na niepowodzenie. Kto ufa własnej skuteczności, traktuje trudność jako zadanie do rozwiązania i próbuje dłużej; kto z góry w siebie wątpi, wycofuje się, zanim naprawdę spróbuje, i tym samym potwierdza swoją obawę. Najcenniejsze jest to, że skuteczności można się nauczyć – najszybciej przez serię drobnych, zaliczonych sukcesów, które krok po kroku przesuwają wewnętrzną granicę tego, co uznajemy za osiągalne.

 

 

Nastawienie jest ważniejsze niż fakty