Kluczowa idea 1. Ada Lovelace zobaczyła w maszynie liczącej coś więcej niż liczby

W maju 1833 roku siedemnastoletnia Ada Byron — ta sama, którą historia zna jako Adę, hrabinę Lovelace — została przedstawiona na brytyjskim dworze królewskim, a rodzina bała się tego dnia, bo dziewczyna miała charakter wybuchowy i niezależny. Wypadła poprawnie, ale zapamiętała z wieczoru głównie tyle, że siedemdziesięciodziewięcioletni ambasador Francji miał w sobie coś ze starej małpy. Mocniejsze wrażenie zrobiło na niej przyjęcie u Charlesa Babbage'a kilka tygodni później: ten sam wieczór z korbą, teleskopami i mechanicznymi lalkami. Isaacson zaczyna historię ery cyfrowej właśnie od Ady, i nie jest to gest kurtuazji.

Po ojcu odziedziczyła romantycznego ducha. Matka próbowała ten temperament stłumić, zamawiając dla córki prywatne lekcje matematyki, ale ze zderzenia obu wpływów wyszło coś trzeciego. Ada zaczęła nazywać przedmiot swoich studiów poetycką nauką. Dla romantyków, w tym dla jej ojca, zachwyt nad techniką rewolucji przemysłowej był nie do zniesienia. Ona czuła się swobodnie po obu stronach tej granicy, i to okazało się jej przewagą.

Maszyna różnicowa Babbage'a rozwiązywała równania wielomianowe, a jej twórca obmyślił potem coś ambitniejszego. Maszyna analityczna miała być urządzeniem programowalnym, zdolnym wykonać nie jedno działanie, lecz dowolne, do którego dostanie instrukcje. Tej drugiej nigdy nie zbudowano, a jej konstruktor zmarł w ubóstwie. Ada zobaczyła w niej coś, czego on sam nie dostrzegał, a pomogła jej w tym wizyta w fabryce, gdzie oglądała krosno odczytujące wzór tkaniny z dziurek w kartach perforowanych.