Innowatorzy

Książka prowadzi przez kolejne piętra ery cyfrowej: pierwszy opublikowany program Ady Lovelace, cztery niezależne konstrukcje komputera z 1937 roku i ENIAC-a, narodziny oprogramowania w rękach Grace Hopper i sześciu programistek ENIAC-a, tranzystor z Bell Labs i mikrochip, radio kieszonkowe, które wymyśliło rynek dla półprzewodników, gry wideo i kontrkulturę, z których wziął się komputer osobisty, ARPANET i sieć WWW, a na koniec spór o to, czy oprogramowanie kraść, sprzedawać, czy rozdawać. Za każdym razem autor pyta nie tylko „kto”, ale „dlaczego akurat wtedy i akurat tam”.

Z tych historii Isaacson wyprowadza mechanikę innowacji. Pomysł musi trafić na moment, w którym technika pozwala go wykonać – dlatego w 1937 roku komputer budowano w czterech miejscach naraz. Przełomy rodzą się w strefach wymiany, czyli tam, gdzie teoretyk siedzi na co dzień obok inżyniera. A żeby pomysł w ogóle zaistniał, potrzebne są trzy rzeczy jednocześnie: sam pomysł, talent, który go wykona, i biznesowy spryt, bez którego świetnie zbudowana rzecz po prostu upada. Znajdziesz tu galerię postaci – Turinga, von Neumanna, Licklidera, Engelbarta, Noyce'a, Gatesa, Jobsa, Bernersa-Lee – i dziesiątki anegdot, od ćmy w przekaźniku Marka I po automat z grą postawiony w studenckiej kawiarni.

Kto powinien przeczytać książkę Innowatorzy?

To książka dla przedsiębiorców, liderów zespołów, inżynierów i twórców produktów, którzy chcą zrozumieć, skąd naprawdę biorą się przełomy i dlaczego sam dobry pomysł jest tani. Skorzystają z niej także miłośnicy historii techniki oraz wszyscy, którzy zastanawiają się, czy sztuczna inteligencja nas zastąpi – Isaacson odpowiada na to pytanie testem Licklidera, stawiając na symbiozę człowieka z maszyną, i pokazuje, że najcenniejsze rzeczy powstają na styku humanistyki z techniką.

Isaacson urodził się w Nowym Orleanie, studiował na Harvardzie i Uniwersytecie Oksfordzkim, a karierę dziennikarską zaczynał w prasie. Przez lata pracował w „Time”, gdzie pełnił funkcje korespondenta politycznego, redaktora działów oraz redaktora naczelnego. Później kierował CNN, a następnie Aspen Institute, jedną z najważniejszych amerykańskich instytucji zajmujących się debatą publiczną, przywództwem i ideami.

Jego specjalnością stały się biografie postaci stojących na przecięciu wyobraźni, nauki i władzy. Pisał o Benjaminie Franklinie, Albercie Einsteinie, Leonardzie da Vinci, Jennifer Doudnie, Elonie Musku i twórcach rewolucji cyfrowej. W 2023 roku otrzymał National Humanities Medal, jedno z ważnych amerykańskich wyróżnień za wkład w humanistykę i kulturę.

Do Innowatorów Isaacson miał także dostęp osobisty: wychował się w domu elektrotechników, z piwnicznym warsztatem pełnym lamp i tranzystorów, a działem cyfrowym „Time'a” kierował wtedy, gdy rodziła się sieć WWW. Przy pisaniu zastosował własną tezę o pracy zespołowej – wystawił robocze wersje rozdziałów w internecie do zbiorowej redakcji, a sam jeden rozdział skomentowało mu osiemnaście tysięcy ludzi.