Kluczowa idea 1. Żyjemy w kulturze niedostatku

Łatwo usłyszeć narzekanie, że młode pokolenie jest coraz bardziej skupione na sobie i uzależnione od mediów społecznościowych. Brown proponuje spojrzeć na to przez pryzmat wrażliwości. Wielu z tych młodych ludzi pod wpływem programów typu reality show i kultury celebrytów uwierzyło, że są warci tyle, ile mają obserwujących i polubień. Za zachowaniem, które łatwo nazwać egocentryzmem, kryje się więc zwykła próba poczucia się kimś wyjątkowym w świecie, w którym niczego nigdy nie jest dość. Gdy zdejmiemy z ludzi etykiety, zaczynamy widzieć prawdziwe zmagania.

 

Ten świat Brown nazywa kulturą niedostatku, czyli kulturą „nigdy dość”. Bez przerwy mierzymy i porównujemy to, co mamy, z tym, czego pragniemy, czego nam brakuje, co mają inni, a nawet z tym, jak było kiedyś. Tęsknimy za więzią i przynależnością, a zarazem boimy się, że okażemy się ich niegodni, jeśli nie sprostamy jakiemuś standardowi. Wiele naszych najgłębszych lęków ma tę samą formę. Boimy się, że jesteśmy niewystarczająco mądrzy, niewystarczająco godni miłości, niewystarczająco udani albo niewystarczająco szczupli. Brown uważa to nieustanne zamartwianie się brakiem za kulturową wersję stresu pourazowego, czyli reakcji na chroniczną, zbiorową traumę.

 

Autorka wyróżnia trzy składniki niedostatku, po których można go rozpoznać w codziennym życiu:

 

• Wstyd. Mierzymy własną wartość tym, ile osiągamy, zarabiamy i wytwarzamy oraz na ile się dostosowujemy. Wstyd działa też wtedy, gdy ktoś używa strachu przed odrzuceniem czy upokorzeniem, żeby kontrolować innych albo nimi manipulować.

 

• Porównywanie. Oceniamy ludzi według jednej sztywnej miarki, zamiast doceniać to, co w nich niepowtarzalne.

 

• Brak zaangażowania. Ludzie unikają ryzyka i nie zabierają głosu albo rywalizują o uwagę, żeby w ogóle zostać zauważonymi. To rodzaj wypalenia, które bierze się z bezskutecznego szukania prawdziwego kontaktu z innymi w kulturze skupionej na tym, czego brakuje.