Kluczowa idea 1. Relacji nie zastąpi żadne medium

W filmie W chmurach George Clooney gra Ryana Binghama, który lata po kraju i w imieniu różnych firm zwalnia ich pracowników. Przekazuje złe wieści z godnością, a nawet potrafi przy tym ludzi zainspirować. Spiera się też z szefową, która wolałaby zwalniać przez wideokonferencje. Sam Bingham nie ma jednak ani jednej prawdziwej relacji, nawet z młodszą siostrą. Autorzy widzą w nim obraz wielu współczesnych ludzi, którzy nauczyli się mnożyć „punkty styku”, a zarazem tracą kontakt z innymi. Wyjściem nie jest według nich ani wycofanie się z kontaktów, ani powierzchowna bliskość, za którą stoi chęć sprzedaży.

W sieci gubimy przede wszystkim sygnały przekazywane bez słów. Przykrą wiadomość trudno złagodzić bez gestu, choćby dłoni położonej na ramieniu, a entuzjazm słabo przechodzi przez słuchawkę telefonu. Bywa też, że po przeczytaniu maila ktoś dzwoni wyjaśnić nieporozumienie, którego wcale nie było. Kamera pomaga tylko trochę: rozmowy wideo stanowią drobną część naszych kontaktów, a godności osobistego spotkania i tak nie zastąpią.

Carnegie, jak przypominają autorzy, skupiał się na sensie i intencji kontaktów, bo w jego czasach porozumiewano się w rozmowie, przez telefon albo listownie. Dziś kanałów jest mnóstwo, a spotkań na żywo mniej, więc trzeba myśleć i o sensie, i o medium. Książka nie namawia do odwrotu od technologii, tylko ostrzega, by nie zastępować nią ani marketingowymi sztuczkami samych podstaw relacji. Najpierw dbasz o to, co i w jakim zamiarze przekazujesz, a dopiero potem używasz mediów, żeby zwielokrotnić efekt.

Komunikacja jest według autorów zewnętrznym śladem naszych myśli, zamiarów i opinii o ludziach. Najsilniejszy wpływ ma ten, za kim inni podążają, bo coś dla nich zrobił albo bo cenią jego charakter, czyli hojność i wiarygodność. Wpływ pożyczony, oparty na sławie i rozgłosie, trudno utrzymać; wpływ zapracowany jest trwały. Carnegie był, jak piszą autorzy, mistrzem tego drugiego.