Kluczowa idea 1. Ciało i umysł to jedna całość

Zanim Maté przejdzie do pacjentów, opowiada o sobie. Odwiedzając matkę, wszedł do jej pokoju zwykłym, swobodnym krokiem, choć utykał. Ukrył utykanie odruchowo i zauważył to dopiero po fakcie. Autor wiąże ten odruch z wczesnym dzieciństwem. Pierwsze miesiące życia spędził z matką w zatłoczonym getcie w Budapeszcie. Jej rodzice zginęli w Auschwitz, a ojca zabrano do pracy przymusowej. Już wtedy nauczył się chować każdy sygnał własnego dyskomfortu, żeby nie dokładać matce zmartwień. Maté wnioskuje, że wypieranie emocji nie jest cechą wybranych, tylko zdarza się każdemu, w różnym nasileniu.

Wyparciem Maté nazywa sytuację, w której uczucie zostaje odcięte od świadomości. Istnieje dalej, ale człowiek przestaje je zauważać. Według autora nie jest to sprawa samej psychiki, bo ukryte emocje rozregulowują fizjologiczną obronę organizmu, a u części ludzi ta obrona zaczyna wtedy działać przeciwko zdrowiu. Nawyk wypierania powstaje wcześnie, u dziecka, któremu dawano do zrozumienia, że jego potrzeby i uczucia są niemile widziane. Dorosły często nie potrafi już rozpoznać, że jakaś sytuacja mu szkodzi albo że ktoś go wykorzystuje. Lista chorób, które autor łączy z wyparciem, jest długa: od migreny, endometriozy i chorób skóry przez fibromialgię i zespół przewlekłego zmęczenia po chorobę Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego.