Kluczowa idea 1. Mistrzowie pamięci mają zwyczajne mózgi

Cała przygoda zaczęła się od wizyty w Galerii Sław i Muzeum Podnoszenia Ciężarów. Foer zastanawiał się tam, co by było, gdyby najsilniejszy człowiek świata spotkał najinteligentniejszego. Szukając tego drugiego, szybko odkrył, że inteligencję trudno zmierzyć, bo jedni liczą ją ilorazem, a inni osiągnięciami w nauce albo sztuce. Trop zaprowadził go do Bena Pridmore’a, panującego mistrza świata w zapamiętywaniu.

Pridmore tłumaczył w wywiadzie prasowym, że sekret tkwi w opanowaniu techniki, a poradzi sobie z nią każdy. To samo Foer usłyszał na mistrzostwach od zawodników, nazywanych mentalnymi atletami. Żaden, jak zapewniali, nie miał wrodzonego talentu, a jemu samemu godzina ćwiczeń dziennie przez rok dałaby poziom wystarczający do startu. Autor wątpił w możliwości własnej pamięci, więc postanowił sprawdzić, ile w tym prawdy.

Pierwszych argumentów dostarczyła nauka. Neuronaukowczyni Eleanor Maguire zbadała londyńskich taksówkarzy, którzy poświęcają mnóstwo czasu na zapamiętywanie układu miasta. Ich prawy tylny hipokamp, część mózgu związana z orientacją w przestrzeni, był o 7 procent większy niż u przeciętnej osoby. Gdy Maguire przyjrzała się mistrzom zapamiętywania, takiej różnicy nie znalazła: budową ich mózgi nie odbiegały od przeciętnych. Odmienne było co innego. W trakcie zapamiętywania pracował u nich między innymi ten sam obszar co u taksówkarzy, ponieważ w myślach przechadzali się po czymś, co nazywają pałacami pamięci.