Kluczowa idea 1. Praca zespołowa to potężna i rzadka przewaga

Lencioni otwiera książkę tezą, że ani pieniądze, ani technologia nie dają firmie takiej przewagi jak praca zespołowa, bo ma ona ogromną siłę, a spotyka się ją rzadko. Przytacza słowa przyjaciela, założyciela odnoszącej sukcesy firmy, według którego ten, kto sprawi, że wszyscy w organizacji pójdą zgodnie w jednym kierunku, może zdominować dowolną branżę. Dyrektorzy, którym autor to powtarza, przytakują z miną pokonanych. Dobrze wiedzą, że to prawda i że osiągnąć to bardzo trudno.

Trudność nie bierze się ze skomplikowania. Silny zespół buduje się, jak zauważa Lencioni, według reguł prostych w teorii, a boleśnie trudnych w praktyce, bo pracują w nim niedoskonali ludzie. Z natury zespoły są więc dysfunkcjonalne. Nie znaczy to, że trzeba się z tym pogodzić, bo dysfunkcje można przezwyciężyć.

Próbą tej tezy jest w opowieści Kathryn. Jej droga niewiele miała wspólnego z Doliną Krzemową: wojsko, nauczanie, produkcja i przemysł motoryzacyjny, a do tego wieczorowe studia z biznesu. Była już na emeryturze, gdy sprowadził ją przewodniczący rady, jej stary znajomy, ze względu na reputację w budowaniu zgranych zespołów. Tylko on w nią wierzył. Brak wiedzy o oprogramowaniu jej nie martwił, a nawet uznawała go za atut. Przypominała sobie Jacka Welcha, któremu do sukcesu General Electric nie była potrzebna ekspercka wiedza o tosterach.

Przez pierwsze dwa tygodnie głównie się przyglądała, a zebrania dalej prowadził odsunięty współzałożyciel, Jeff Shanley. Dyrektorów nazywano w firmie Załogą. Każdy z nich z osobna był inteligentny, a ich wspólne zebrania były napięte i rzadko przynosiły decyzje. Załogę tworzyło siedem osób:

• Jeff Shanley. Były dyrektor generalny zajmował się teraz rozwojem. Ludzie go lubili, a pieniądze zdobywał sprawnie, tyle że menedżerem był słabym.