Kluczowa idea 1. Obniżony nastrój nie jest cechą osobowości

Za głośny budzik wyrywa Julie Smith z głębokiego snu. Serce wali, głowa boli, przed oczami staje lista spraw czekających na biurku, a nowy dzień budzi tylko niechęć. Skąd ten nastrój? Poprzedniego wieczoru autorka długo siedziała nad pracą i z wyczerpania nie zeszła już po wodę, a w nocy dwa razy budziło ją małe dziecko. Niewyspane i odwodnione ciało sygnalizuje mózgowi, że coś jest nie tak, a mózg szuka przyczyn i je znajduje. Tak ciało dołożyło się do złego nastroju.

Smith zastrzega, że nie każdy zły nastrój bierze się z odwodnienia, ale przypomina, że nastrój nie powstaje wyłącznie w głowie. Współtworzą go stan ciała, relacje, przeszłość i teraźniejszość, styl życia, czyli sen, ruch i dieta, a także myśli i wspomnienia. Od tych składników zależy, jaki będzie.

Wiele osób uważa obniżony nastrój za usterkę mózgu albo stałą cechę osobowości, a stąd już blisko do wniosku, że nic się nie da zrobić. Autorka odpowiada, że nastroje to zmienne odczucia, które podobnie jak temperatura ciała zależą od czynników wewnętrznych i zewnętrznych. Gorsze dni ma każdy, choć nie każdy równie często i dotkliwie, a wielu ludzi latami ukrywa je nawet przed bliskimi.

Zły nastrój utrwala się w błędnym kole. Wpływa na myśli, myśli na działania, działania na zdrowie fizyczne, a stan ciała znów go obniża. Koło da się przerwać w każdym ogniwie: w ciele, myślach, działaniach albo relacjach. Żeby zobaczyć, gdzie zacząć, Smith proponuje narzędzie, które polskie wydanie nazywa krótkim szablonem. Przez dziesięć minut rozkładasz jedną chwilę dnia na myśli, emocje, doznania w ciele, impulsy i faktyczne działania oraz sytuację i relacje wokół. Zaczynasz od chwil minionych, a z wprawą dostrzegasz powiązania na bieżąco, zarówno to, co Cię blokuje, jak i to, co pomaga ruszyć.