Krótkie odpowiedzi na wielkie pytania

Pierwsza połowa tomu jest o kosmosie. Hawking pokazuje, że do powstania wszechświata wystarczyły masa, energia i przestrzeń, a rachunek energii wychodzi na zero, więc nikt nie musiał go domykać. Tłumaczy, dlaczego pytanie o to, co było przed Wielkim Wybuchem, jest równie puste jak pytanie, co leży na południe od bieguna południowego. Prowadzi czytelnika do horyzontu zdarzeń czarnej dziury, opowiada o promieniowaniu nazwanym jego nazwiskiem i o paradoksie informacji, z którym fizyka mocuje się od czterdziestu lat.

Druga połowa nie jest już jednak o kosmosie, tylko o nas. Autor pisze o zmianie klimatu jako pętli, która może się sama napędzać, o broni autonomicznej, o inżynierii genetycznej i o eksplozji inteligencji maszyn – ostrzegając, że groźna jest skuteczność sztucznej inteligencji, a nie jej złośliwość. Znajdziesz tu także jego harmonogram wyjścia w kosmos, historię przyjęcia dla podróżników w czasie, na które nikt nie przyszedł, oraz osobiste wątki: diagnozę postawioną w wieku dwudziestu jeden lat, nauczyciela, któremu zawdzięczał wszystko, i pięćdziesiąt lat życia wbrew rokowaniom.

Kto powinien przeczytać książkę Krótkie odpowiedzi na wielkie pytania?

To lektura dla każdego, kto chce zrozumieć najważniejsze pytania nauki bez przygotowania matematycznego – i dla każdego, kogo niepokoi to, dokąd zmierza technika. Skorzystają z niej zarówno osoby stawiające pierwsze kroki w popularnonaukowym czytaniu, jak i ci, którzy chcą poznać ostatnie słowo Hawkinga o klimacie, sztucznej inteligencji i przyszłości gatunku.

W wieku 21 lat Hawking usłyszał diagnozę stwardnienia zanikowego bocznego (ALS) i przewidywania, że zostały mu zaledwie dwa lata życia. Wbrew rokowaniom żył i pracował jeszcze ponad pół wieku, mimo postępującego paraliżu, a w ostatnich dekadach porozumiewał się ze światem za pomocą syntezatora mowy sterowanego ruchem policzka. Jego historia stała się symbolem determinacji i triumfu ludzkiego umysłu nad ograniczeniami ciała.

Największym osiągnięciem naukowym Hawkinga było wykazanie, że czarne dziury nie są całkowicie czarne, lecz emitują słabe promieniowanie – zjawisko nazwane na jego cześć promieniowaniem Hawkinga. Wspólnie z Rogerem Penrose'em udowodnił też matematycznie, że zgodnie z ogólną teorią względności Wszechświat musiał zacząć się od osobliwości. Za swoją pracę otrzymał liczne wyróżnienia i był członkiem Royal Society oraz amerykańskiej Narodowej Akademii Nauk.

Poza nauką Hawking stał się ikoną kultury popularnej – gościł m.in. w Star Treku i Simpsonach, a jego życiu poświęcono nagrodzony Oscarem film Teoria wszystkiego. Do końca życia niestrudzenie popularyzował naukę, przekonując, że zrozumienie praw rządzących Wszechświatem powinno być dostępne dla każdego człowieka.