Kluczowa idea 1. Zaufanie to twoje najcenniejsze aktywo

Kiedy myślisz o swoim majątku, na myśl przychodzą zapewne mieszkanie, oszczędności czy samochód – rzeczy, które da się wycenić i wpisać do zestawienia. Covey przekonuje jednak, że najcenniejsze aktywo, jakie posiadasz, jest zupełnie innej natury. To zaufanie. Nie znajdziesz go w żadnym bilansie, a mimo to decyduje ono o wartości wszystkiego, co masz i co robisz.

 

Czym właściwie jest zaufanie? Zdaniem Coveya to przekonanie o czyjejś prawości, intencjach i możliwościach. Opiera się na dwóch filarach: charakterze i kompetencjach. Oba są niezbędne, bo samo dobre serce nie wystarczy. Możesz w pełni ufać czyjemuś charakterowi, a mimo to nie powierzyć mu ważnego zadania, jeśli brakuje mu umiejętności. Zaufasz uczciwemu przyjacielowi, że zaopiekuje się Twoim domem, ale niekoniecznie, że go zbuduje, jeśli nigdy nie trzymał w ręku młotka.

 

To, jak bardzo komuś ufasz, potrafi przeważyć nawet twarde liczby. Wyobraź sobie, że sprzedajesz ukochany dom rodzinny, na którego dalszym losie naprawdę Ci zależy. Kupujący oferuje znacznie powyżej ceny wywoławczej, w gotówce i bez oględzin, a przy tym zapewnia, że pokochał ten dom i będzie o niego dbał. Na papierze oferta jest znakomita. Wiesz jednak, że w rzeczywistości ten nabywca ma zwyczaj wyburzać kupowane domy i stawiać w ich miejsce apartamenty na wynajem. Skoro jego słowa rozmijają się z czynami, nie ufasz jego intencjom, a jego hojna propozycja traci dla Ciebie wartość. Jak zauważa Covey, zaufanie nadaje ton każdej wymianie i realnie dyktuje, ile naprawdę warte są Twoje aktywa.

 

Komentarz Lumeo  To, co Covey ujmuje jako prawość, intencje i możliwości, niemal dokładnie pokrywa się z modelem, który za fundament naukowego myślenia o zaufaniu uznali trzej badacze zarządzania – Roger Mayer, James Davis i David Schoorman. W ich ujęciu wiarygodność człowieka opiera się na trzech niezależnych wymiarach. Pierwszy to zdolności, czyli realna kompetencja w konkretnej dziedzinie. Drugi to życzliwość, czyli szczera troska o dobro drugiej strony, a nie wyłącznie o własny zysk. Trzeci to prawość, rozumiana jako trzymanie się zasad, które druga osoba uznaje za uczciwe. Do tego samego zestawu filarów doszły więc dwie zupełnie różne drogi, praktyka biznesowa i akademicka teoria.   Model dodaje przy tym niuans, którego sama lista fundamentów nie pokazuje. Te trzy wymiary nie są obiektywnymi cechami, które po prostu posiadasz – są ocenami powstającymi w głowie drugiej osoby, a waży na nich również jej własna, wrodzona skłonność do ufania. Ta sama wiarygodność trafia więc na inny grunt u człowieka ufnego z natury i u zatwardziałego sceptyka. Budowanie zaufania to dopiero połowa równania, druga połowa rozgrywa się po stronie tego, kto ma nam zaufać.