Kluczowa idea 1. Praca zdalna oddziela lokalizację od produktywności

Przez większą część historii pracy umysłowej obowiązywała prosta reguła. Jeśli chciałeś pracować w konkretnej firmie, musiałeś zamieszkać w jej mieście albo codziennie do niego dojeżdżać. Biuro było miejscem, w którym trzymano informacje, narzędzia i ludzi, więc obecność w nim wydawała się warunkiem wykonania jakiejkolwiek sensownej pracy.

 

Fried i Hansson przekonują, że ten warunek już nie obowiązuje. Ich zdaniem to, gdzie fizycznie się znajdujesz, nie ma żadnego związku z tym, ile wartości jesteś w stanie wnieść. Do niedawna praca zdalna rzeczywiście nie była realną opcją, ale zmienił to rozwój technologii. Rozmowy wideo, współdzielenie ekranu, aplikacje do prowadzenia projektów i dane przechowywane w chmurze zniosły dystans między członkami zespołu. Dzięki nim ludzie mogą współpracować w czasie rzeczywistym albo każdy we własnym rytmie, niezależnie od tego, czy dzieli ich piętro, czy ocean.

 

Autorzy zauważają, że ta zmiana dotyczy przede wszystkim zawodów opartych na wiedzy, które kiedyś wymagały, by wszyscy przebywali w tej samej sali. Programista, projektantka czy specjalista od marketingu potrzebują dziś w zasadzie tylko laptopa i dobrego łącza. Kiedy praca polega na przetwarzaniu informacji, a nie na obsłudze maszyny przykręconej do podłogi, przywiązanie do jednego budynku staje się zwyczajnie zbędne.

 

Komentarz Lumeo  To, jak wielkiej części pracy dotyczy dziś ta zmiana, dobrze pokazują szacunki McKinsey. Analitycy rozłożyli ponad dwa tysiące czynności składających się na osiemset zawodów i policzyli, ile z nich da się wykonać z domu bez straty na jakości. Wyszło, że w rozwiniętych gospodarkach od dwudziestu do dwudziestu pięciu procent pracowników mogłoby pracować zdalnie przez trzy do pięciu dni w tygodniu, nie tracąc nic na wydajności. To cztery do pięciu razy więcej niż przed pandemią. Ten potencjał niemal w całości skupia się w pracy opartej na wiedzy, bo tylko ona sprowadza się do informacji, którą można przesłać łączem w dowolne miejsce na ziemi.

 

Warto przy tym pamiętać, że praca zdalna nie ma jednej, sztywnej postaci. Fried i Hansson pokazują, że może wyglądać bardzo różnie:

 

• Pełne rozproszenie. Firma w ogóle nie ma centralnego biura, a cały zespół pracuje z różnych miast, krajów lub kontynentów.

 

• Model hybrydowy. Pracownicy dzielą czas między dom a biuro i przychodzą na miejsce tylko wtedy, gdy naprawdę ma to sens.

 

• Cyfrowy nomada. Niektórzy łączą pracę z nieustanną podróżą, zmieniając otoczenie co kilka tygodni czy miesięcy.

 

• Domowe biuro na miejscu. Inni po prostu pracują z domu w tym samym mieście, w którym mieści się siedziba firmy.