Kluczowa idea 1. Najpierw trzeba naprawić sprzęt

Pomysł, by zaglądać pacjentom do mózgu, wyrósł u Amena z problemu, którego nie umiał rozwiązać. Jego program samopomocy z 1986 roku sprawdzał się u wielu osób, lecz grupa pacjentów, których nazywał opornymi, nie robiła postępów. W 1990 roku był ordynatorem oddziału w szpitalu w Fairfield. Lekarz medycyny nuklearnej pokazał mu wtedy skany SPECT zrobione przed kuracją i po niej. Widać było, że leki zmieniają to, jak mózg fizycznie pracuje.

SPECT, czyli tomografia emisyjna pojedynczych fotonów, należy do medycyny nuklearnej. Pacjentowi wstrzykuje się izotop promieniotwórczy, a krew zanosi go do mózgu, gdzie uwidacznia obszary, które akurat pracują. Samo skanowanie kamerą zajmuje około kwadransa. Tomografia komputerowa i rezonans pokazują, jak mózg jest zbudowany, a SPECT, jak działa: dokąd krew dopływa obficie, a dokąd słabo.

Na widok obrazów sprzed kuracji i po niej Amenowi przyszło do głowy porównanie z komputerem. Maszyna bez wystarczającej mocy i pamięci nie uruchomi nowego oprogramowania, a mózg w złej kondycji może nie „obsłużyć” terapii, którą próbuje się w nim zainstalować. Wniosek dotyczył kolejności. Na początek trzeba usprawnić „sprzęt i obwody”, a nowe programy przychodzą później. Odkąd tak pracował, wielu ludzi uchodzących za terapeutyczne porażki zaczęło się uczyć nowych zachowań. Jak podkreśla autor, problemem nigdy nie była ich wola zmiany.